Haneler sahibi ile şenlenirmiş ya!

Hane sahibi terk ederse,

Virane olur, kırılır incinir, çabucak yıkılırmış ya!

Gerçek

İncinmişliğimden, kırgınlığımdan

İhmal edip, küsmüştüm gönlüme

Nicedir girmemiştim

Gönül haneme

Kırılmış dökülmüş her şey

Toz içinde kalmış eşyalar

Kirlenmişler

İşe pencereyi açarak başladım

İlk kez güneş giriyordu, uzun bir aradan sonra

Perdeleri indirdim, örtüleri çıkardım

Muhabbet leğeninde gözyaşı suyu ile yıkadım

Pırıl pırıl oldular

İstiğfar süpürgesi ile etrafı bir güzel süpürdüm

Hamd ile tesbih tozunu, gözyaşı suyuna katarak

Dip bucak toz aldım

Pencereleri sildim

Hamd’in kokusu çok güzelmiş

Tesbih ise her yere ışıltı verdi…

Tülleri, örtüleri yerlerine yerleştirdim

Gönül penceremi hiç kapatmamaya karar verdim.

Sonuna kadar açtım

Korkunç bir özlem rüzgarı esti, bir ara…

Dayandım

Rüzgar dindi…

Sonra hasret yağmurları yağdı

Yine de penceremi kapatmadım

O da kesildi…

Özlemek de güzel,

Hasret kalmak da…

Her ikisi de rahmet pınarlarını kaynatıp

Gözyaşımı coşturup hanemi temizliyorlar ya!

Buyursun gelsinler gönül haneme

Gönül hanemin ve penceremin tamire ihtiyacı var

Onu da zaman ustaya bıraktım

Zaman usta, halledeceğini söyledi

İnandım…
(fhl)