Git!

Başını yastığa koy!

Beni, geceleri rahatsız olan bîçâreyi yalnız başına bırak!

Biz geceleri sabahlara kadar inleyen, çırpınan sevda dalgalarıyız.

Sen, istersen gülerek bize lûtfet;

İstersen ayrılarak cefa et.

Güzel yüzlülerin padişahı için sözünde durmaya lüzum yoktur.

Sen ey yüzü solmuş âşık, sabret;

Vefâlı ol!

Bizi öldürenin gönlü taş gibi katıdır.

Bizi öldüren, kanımızın bahası için hiçbir tedbir söylemiyor.

Bu derde ölmekten başka çare yoktur;

Şu halde nasıl olur da:

‘Bu derde devâ et!..’ diyebilirim?

Dün gece rüyamda aşk mahallesinde bir ihtiyar gördüm.

Başı ile bana işaret etti:

‘Bizim tarafa gel’ dedi.

Her ne kadar bu yolda ejderha varsa da

O zümrüdün parlaklığı ile ejderhayı kov!

Artık yetişir!

Ben kendimde değilim.

Sen hüner göstermek istiyorsan Ebu Ali Sina’nın tarihini söyle;

Ebu’l Alâ-ûl-Muarrî’nin tenbihinden bahset!

(Mevlâna’nın söylediği son gazel)

Şu toprağa sevgiden başka bir tohum ekmeyiz
Şu tertemiz tarlaya başka bir tohum ekmeyiz biz…

 Hayatı sen aldıktan sonra ölmek, şeker gibi tatlı şeydir
Seninle olduktan sonra ölüm, tatlı candan daha tatlıdır…

Biz güzeliz, sen de güzelleş, beze kendini
Bizim huyumuzla huylan, bize alış başkalarına değil…

Bir katre olma, kendini deniz haline getir
Madem ki denizi özlüyorsun, katreliği yok et gitsin Beri gel, beri !

Daha da beri ! Niceye şu yol vuruculuk ?
Madem ki sen bensin, ben de senim, niceye şu senlik benlik…

Güneş olmak ve altın ışıklar halinde
Ummanlara ve çöllere saçılmak isterdim
Gece esen ve suçsuzların ahına karışan
Güz rüzgarı olmak isterdim….

(Mevlana Mesnevi’den)